گلکانم، آویسا و علی

هفته ای که گذشت همش پر از تلاطم بود. دوره فامیلی خانواده آقای همسر، سفر باباحاجی اینا به تهران،مهمونی رفتن به خونه دایی بهزاد و ... شب جمعه رفتیم خونه دایی حسین بابارضا. بچه ها هم کلی با هم حال کردن. آویسا خانوم هم طبق قرار قبلی قرار شد که دختر خوبی باشه تا جایزه بگیره. بعد شام رفتیم خونه دایی بهزاد. علی کوچولو تو راه خوابید. و آویسا خانم هم تو بغل بابا رضا تو خونه دایی بهزاد. خلاصه قراره شام جمعه افتاد ناهار  و من با تمام ناراحتی جسمی و گردن دردی که داشتم ناهاری درست کردم. دایی اینا با مامان حاجی و بابا حاجی اومدن و کلی علی و آویسا بازی کردن. شبش هم باباجون و مامان جون اومدن خونه مون. خلاصه آخر هفته همش به مهمونی گذش...

سلام به همه دوستان و به گل های خودم . اینروزهای ما تنها به گذشت زمان می گذرد . اتفاق خاصی نیافته. همه طبق روال عادی زندگی پیش می رویم. پسرکمان بزرگتر و شیرین تر شده و دامنه لغاتش گسترده تر. هفته پیش از اداره به خانه رجعت کرده بودیم و کمی آساییده بودیم که علی اومد کنارمان نشست و گفت: مامان پاچو منم که کلی ذوق کرده بودم هی می گفتم چی و اونم با یه نازی میگفت پاچو. فعل های که به کار می بره. نییده(نمیده)، منه(مال منه) جدیدا هم رفتیم براش گذرنامه گرفتیم . که بعد دو روز کاری برامون اومد و خیلی تعجب کردم و البته به کمک آقا قاسمی رفتیم پست تحویل گرفتیم. البته بماند درگیری های روزی که رفتیم پلیس +...

سلام و صد سلام به دوستان گلم. سال نو همه تون مبارک باشه انشاالله سال جدید پر از شادی و تندرستی براتون باشه. کمی خواستم از روزهایی که گذشت و تعطیلات عید بنویسم که هم یادگاری باشد برای گلکانم  و هم درد دلی با دوستان. امسال برخلاف تمام سالهای قبل بعد از ازدواجمان هفته اول در تهران جلوس کردیم که هم بابا رضا تنها نباشد و هم بابا رضا تنها نباشد. تأکید از آن جهت است که تنها همین عامل توقف مان در تهران بود. بگذریم روزهای هفته اول هم خوب بود و هم نه. از آن جهت که سال اولی بود که در تهران مانده بودم و هوای شمال و خانواده و دلتنگی های زنانه. از طرفی خوب به خاطر آقا قاسمی دوست و همسایه عزیزمان که روزهای اول عید رو برامون قشنگ تر کرده بو...

                                              با سلام به همه دوستان گلم و گلهای زیبایشان. این روزهای ما با فراز و نشیب می گذرد. از تمیزکردن و خانه تکانی و روزهایی که کارگر داشتیم تا مریضی و بی حالی من و کمک آقا قاسمی همسایه و دوست عزیزمان که در این روزها خیلی به داد من تنها در این شهر رسیدند و با نگه داشتن علی کوچولو بخشی  عظیم از کارهای ما را جلو بردند. روزهای اسفند برای ما روزهای پر...

امروز قراره دختر گلی به همراه باقی دوستان با اکیپ مهد تشریف ببرن خانه معلم خیابان ولیعصر در جهت شرکت در جشنواره و سرود خواندن و باقی برنامه ها ... فعلاً این عکسای قبل برنامه رو که صبح از فرصت استفاده کردم و بعد پوشیدن لباس های خاص از دخترکمان انداختم رو نگاه کنید تا ببینم بعداً اطلاعات مبسوط گیرمان میاد یا نه....   ...

هفته پیش مامان حاجی و زندایی مینا اومدن تهران که هم زندایی خرید عروسیش رو بکنه و هم مامان حاجی برا چکاب بره دکتر. تو کل هفته مشغول علی کوچولو بودیم تا اینکه روز سه شنبه اکیپی تشکیل دادیم و رفتیم خونه دایی ایرج. از اونجایی که زندایی ها کل روز در بازار بودن ما هم برای شام لازانیا درست کردیم و دسته جمعی رفتیم خونه دایی ایرج و البته بماند شیطنت های علی کوچولو و آویسا طلا و با چه هولی شام خوردیم و برگشتیم. دامنه لغات پسری هم گسترده تر شده :دایی، عمو، آیین(آرین) روز پنچ شنبه هم بابا رضا با دوستای همکارش ناهار رفته بودن بیرون و من و بچه ها موندیم خونه. عصری که بابا رضا اومد با آویسا و علی رفتیم شهر کتاب و کلی کتاب براش خری...

ا ینروزهایمان استرس سرفه های علی است. دوباره شروع سرفه هاش و شب بیداری های من و شیطنت های افزون علی برای اینکه تا آرنج می کنه تو حلقه ش و با سرفه هاش غذای خورده و نخورده ش رو میاره بالا. البته گلاب به روی مبارکتان. دیشب نیمه های شب باز این حرکت رو زد و من بعد از تعویض لباسا و خوابوندنش کلی بالای سرش نشستم و گریه کردم. همه آرزوی من اینه که این روزها بگذره و علی کمی بزرگتر شه و شاید بار این همه مریضی ها کم شه. این عکس ها هم مربوط به مهد که برای شب یلدا و فصل زمستون دکور زده بودن و دقیقاً عکس های یلدا یه روزه بعد تولد آویسا گلیه و من با پرسیدن رنگ و حال و احوال دکورا برا آویسا و علی لباس آوردم... بقیه در ادامه...

  روز شنبه رو مرخصی گرفتم از آن جهت که پسرکمان ببریم واکسن یک و نیم سالگیش رو بزنیم. صبح زود اکیپی تشکیل دادیم و به همراه همراه همیشگی در این مواقع یعنی خاله شهناز راهی مرکز بهداشت شدیم. خیلی شلوغ بود بعد اعتراض به خاطر اینکه یک نفر رو هم برای واکسیناسیون و هم غربالگری گذاشته بودند و صف جلو نمیرفت، یه نفر دیگه به پرسنل اضافه کردند و بعد یه ساعت نوبت ما شد. و در تمام مدت علی کوچولو در آغوش من بود و لحظه ای حاضر نبود سنگرش رو ترک کنه. موقع برگشت بنا به قولی که به آویسا داده بودم رفتیم مطب دکتر برای سوراخ کردن گوشش. از اونجا که علی حاضر نمیشد بره بغل خاله شهناز مجبور شدیم که دخترک به همراه خاله شهناز بره داخل اتاق دکتر. بعد بیرون...

سلام به دوستان خودم .دوستتون دارم و از همین جا روی ماه تمام گل هاتون رو می بوسم. آویسا طلای مامان و علی کوچولو شیطون بلای مامان این روزها ساعات پر تلاطمی برای مادر خویش رقم میزنن. از تحویل گرفتن دم مهد و سوار شدن ماشین و کشمکش های داخل ماشین تا رفتن به خونه و درگیری های کودکانه. جالبه علی کوچولو من رو صدا میزنه و با اشاره به آویسا شکایت می کنه. مامان مامان آیی بعد سرش تکون میده و من مثل انیمشین ریرا باید ترجمش کنم  و اون با نشانه سر حرف من رو تأیید می کنه. بعضی وقت ها هم صدام میزنه و در حالی که صدام می کنه و من نگاش می کنم آویسا رو میزنه و وقتی من همچنان نگاش می کنم خودش رو بهش نزدیک می کنه و می بوسه.ج...